La La Land, vernieuwend en toch klassiek?

27/02/2017

Hoe kan je je nu zo bittersweet en nostalgisch voelen als je een film voor het eerst hebt bekeken? Damien Chazelle heeft er zo blijkend een heus talent in. Vannacht haalde La La Land maar liefst 6 Oscars binnen. Terecht?

Fools Who Dream

La La Land volgt het verhaal van Mia (Emma Stone) en Sebastian (Ryan Gosling), beide aan het dromen over een Hollywood carrière; Mia als actrice en Sebastian wil een jazz-bar openen. Ze zijn beide nog totaal niet waar ze willen zijn. Mia werkt in een koffiehuisje en doet tussendoor audities die nog niet succesvol geweest zijn. Sebastian speelt kerstjingles in een restaurant terwijl hij liever freestyle jazz zou willen spelen in zijn eigen bar. Wanneer hun paden elkaar blijven kruisen, gebeurt het onvermijdelijke; ze worden verliefd.

 

Golden Duo

Deze prent is een droom voor de filmliefhebber in ons. Oogverblindende cinematografie, die je volledig warm maakt en je doet verlangen om hem opnieuw te zien. Dit is de derde film waar Emma Stone en Ryan Gosling samen in spelen, het is zelfs de derde keer dat ze een koppel spelen, en hun interactie is duidelijk al gerodeerd en electrifying. Misschien draagt dat voor een groot deel bij tot het succes van de film, naast het feit dat beide acteurs sowieso al zeer succesvol zijn. Voor een musical is de soundtrack natuurlijk van uiterst belang. De opgewekte en typische musicalnummers worden in balans gehouden door zeer rauwe en emotionele stukken. Justin Hurwitz heeft gezorgd voor melodisch hoogstaande stukken, die blijven hangen en er zit zelfs een lied in dat door John Legend wordt gezongen.

 

Een mooie dosis nostalgie

Naast de cinematografie, de fantastische soundtrack en het dynamische duo Stone en Gosling is er zoveel meer. Jazz gaat over de toekomst, hoe wil je het revolutionair maken als je zo traditioneel bent? Dit wordt gezegd tegen Sebastian, maar dit citaat wordt ook zeer letterlijk genomen door Chazelle. Hij is traditioneel en dat wil hij ook duidelijk maken door knipogen te maken naar oude klassiekers, zoals de duidelijke gelijkenissen in het verhaal van New York, New York, de choreografie in Singin’ in the Rain, Boogie Nights, Grease en West Side Story, elementen uit onder andere Funny Face en Le Ballon Rouge en zoveel meer. Dat is dan ook waar een mens gevoelig voor is, een mooie dosis nostalgie. Maar tegelijk doet hij zijn uiterste best om er een moderne twist aan te geven, wat deze prent revolutionair lijkt te maken.

Billie Vanderhaeghen

Plaats een reactie