untitled-design-6

Land Of Talk: terug van altijd weggeweest

16/03/2017

Je zal het maar meemaken: je maakt twee (en een halve) wereldplaten en de wereld haalt zijn schouders op. Met een beetje geluk of meer promotie waren hun platen generatiebepalend geweest. Nu zitten ze in de vergeetput van de geschiedenis. Zo obscuur dat enkel Quindo ze durft draaien. Zo'n band is 'Land Of Talk'.

Land Of Talk, zegt u niets? Dat is dan jammer, want ze hebben al twee uitstekende platen (en een briljante ep) op hun naam staan. En na een break van zeven jaar staat er een nieuw album ‘Life After Youth’ in de wachtkamer waarvan ‘Inner Lover’ de uitstekende vooruitgeschoven single is (met een nogal statische video):

Teken van leven

Land Of Talk is eigenlijk het vehikel van de Canadese Liz Powell, het enige stabiele element in ‘Land Of Talk’. En dat ‘stabiel’ moet ook met een snuifje zout worden genomen. Eerst verloor ze haar drummer, toen haar stem en ten slotte haar wil, staat te lezen in de bio op soundcloud. Na 2010 – en drie platen – verdween Land Of Talk dan ook van de muzikale landkaart en liet de fans in verwarring achter. Op Internet deden dan ook allerlei theorieën de ronde van radeloze fans die naar een reden zochten voor dit abrupte afscheid van Liz Powell. Ze leek van de aardbol verdwenen als een personage uit een verhaal van Murakami. Tot ze vorig jaar weer teken van leven gaf op sociale netwerken als instagram en zo de fans weer hoop gaf. Afgelopen weken werd die hoop bewaarheid met de aankondiging van de nieuwe plaat. Land Of Talk laat weer van zich spreken.

Onze favorieten

Gelukkig waren er nog de platen om al die fans jarenlang warm te houden en te troosten. En de uitstekende singles. Hieronder vind je enkele van onze favoriete nummers chronologisch geordend (we beginnen bij het einde).

Cloack & Cipher (2010)

Een akoestische live-versie van ‘Cloack & Cipher’ uit de gelijknamige laatste plaat uit 2010:

Onze persoonlijke favoriet: ‘The Hate I Won’t Commit’ met geanimeerde clip, ook van de laatste plaat:

Some Are Lakes (2008)

Het nummer waardoor wij verliefd zijn geraakt op deze band. Nogmaals dank aan het Youtube algoritme dat daarvoor heeft gezorgd! Afkomstig van hun eerste plaat ‘Some Are Lakes’ uit 2008:

Applause Cheer Boo Hiss (2006)

En als afsluiter het verschroeiende  ‘Speak To Me Bones’ uit hun ep ‘Applause Cheer Boo Hiss’ uit 2006:

Dieter Stockman

Plaats een reactie