untitled-design-35

Lang leve luiheid

12/06/2017

Na Douglas Coupland, schrijver en lid van Generation X en Alex Pang, de futuroloog van Silicon Valley houdt nu ook de auteur van 'Moneyball', Michael Lewis, een pleidooi om minder te werken. Luiheid is niet langer des duivels oorkussen. Het wordt zelfs meer en meer gezien als de aangewezen weg naar succes. Als je gewoon maar bezig bent met bezig zijn mis je namelijk de waardevolle ideeën. Picasso zei het zo: 'Ik zoek niet - ik vind.' Maar lui zijn is makkelijker gezegd dan gedaan.

We gaan ons niet laten verleiden tot de uitspraak dat ‘lui zijn hard werken is’ maar het heeft toch meer voeten in de aarde dan het op het eerste zicht lijkt. Want door alle afleiding rond ons zijn wij het luieren verleerd en is het een hele klus om ons weer te verwonderen over gewone dingen. We verwonderen ons niet meer over gewone dingen omdat we gewoontedieren zijn, maar gewoonte heeft als bijwerkingen blindheid, doofheid en atrofie van de hersenen.

Lang Leve Het Gewone

9789045029764_frontEen goed middel tegen deze bijwerkingen is het boek ‘Lang Leve Het Gewone’ van Michael Foley. Michael Foley is vooral bekend van zijn bestseller ‘Absude Overvloed’ waar hij ironisch genoeg de absurde overvloed nog wat absurder mee maakte. De opvolger van dit boek vol vitriool kreeg veel minder aandacht en viel wat tussen de plooien van de boekenmarkt. In tegenstelling tot zijn voorganger is ‘Lang Leve Het Gewone’ veel gematigder van toon. ‘Absurde overvloed’ is de pijnlijke diagnose van onze huidige toestand terwijl ‘Lang leve het gewone’ de hoopvolle remedie wil geven. Blijkbaar horen we liever hoe slecht het er met ons voorstaat dan dat we naar de oplossing willen luisteren. Michael Foley verklaart de wereld vanuit twee principes: 1) de wereld als linkerhersenhelft en rechterhersenhelft en 2) alles in een proces.

Lang leve de rechterhersenhelft

Het verschil tussen de linkerhersenhelft en de rechter is deze tussen het nieuwe en het originele. De linkerhersenhelft wil altijd nieuwe dingen beleven terwijl de rechterhelft de dingen op een nieuwe manier ziet. Het is de schuld van de rechterhersenhelft dat we de toekomst roze zien, het verleden in gouden kleuren en het heden als een grijze brei ervaren. Filosofie lezen kan een eerste stap zijn om onze aandacht te heroriënteren en ons van schijnwerpers (linkerhersenhelft-selectiviteit) in lantaarns (rechterhersenhelft-aandach) te veranderen. De volgende stap is ons weer leren te vervelen en lui te zijn zodat we de tijd krijgen om onze rechterhersenhelft te stimuleren. Rijke herinneringen zijn daarvoor een must en kunst het ideale mideel voor dat rijler geheugen.

Lang leve het processisme

Naast de verschillende lofzangen op nagelknippen, neuspeuteren, koffie drinken, toiletbezoek, zetelhangen en deuren openen heeft Michael Foley ook oog voor het groter plaatje. Doorheen het boek wordt hij het niet moe te benadrukken dat alles een proces is, of het nu humor, het bewustzijn, onze verbeelding of het verleden betreft. Michael Foley is een aanhanger van het processisme.  De procesfilosofie geeft betekenis  voor de gewone, koppige feiten van het alledaagse leven. ‘Ga mee in het proces, ontwikkel of versteen, leer of sterf.’

Lang leve The Idler

Iemand die deze laatste woorden zou beamen is Tom Hodgkinson. In de jaren negentig las hij ergens dat hoe langer je niets doet hoe creatiever je wordt. Op deze gedachte wilde hij verder bouwen en daarom richtte hij ‘The Idler‘ op, een tijdschrift voor luieriken. Dat het tijdschrift nog altijd bestaat is het  bewijs dat luiheid werkt

Lang leve de utopie

Bij The Idler staat verantwoordlijkheid nemen voor een vervullender leven centraal in hun filosofie. Dat staat misschien een beetje haaks op hun oorsponkelijke boodschap. Maar zoals we ook bij Foley kunnen lezen vormen leren en lui zijn een goed huwelijk. Bij The Idler zijn ze ervan overtuigd dat vrijheid wordt verkregen door onderwijs. Daarom biedt The Idler naast een tijdschrift nu ook online lessen aan. Hun laatste cursus leert je je eigen utopie te stichten. En zo eindigen we weer waar we begonnen zijn, want dromen we er niet allemaal van om minder te gaan werken?

 

Dieter Stockman

Plaats een reactie