silence-movie-neeson-scorsese-570x285

Silence: Scorsese’s passieproject

07/03/2017

Scorsese is het soort regisseur dat inmiddels tot de groten der aarde kan gerekend worden. Zijn oeuvre, dat een respectabel aantal klassiekers bevat, reikt ondertussen van hier tot in Tokyo. En Japan is nu net waar zijn nieuwste, Silence, zich afspeelt. Toeval? Waarschijnlijk wel, want de uitdrukking 'from here to Tokyo' is waarschijnlijk iets minder courant in Hollywood dan in onze contreien.

Atypisch?

Voor wie Martin Scorese vooral kent van films als Taxidriver, Goodfellas, The Departed, Shutter Island en The Wolf of Wall Street zal Silence een zeer atypisch werk lijken voor zijn doen. Maar hij is echter al drie decennia bezig dit project van de grond te krijgen, sinds hij het gelijknamig boek van Shûsaku Endô kreeg van de aartsbischop van New York na een screening van zijn Christus-epos The last Temptation of Christ (1988). Religie zou ook tijdens ‘s mans prille jeugd al een baken van licht geweest zijn in het door maffia gecontroleerde Little Italy-wijk in zijn thuisstad New York. Het scheelde geen haar of er was van de hele back catalogue van Scorsesse geen sprake, maar dan was New York wel een priester rijker.

Christenen in Japan

Dit alles moeten we in acht nemen om Silence een plaats te geven. De prent brengt ons het verhaal van Sebastião Rodrigues (Andrew Garfield) en Francisco Garrupe (Adam Driver), twee Portugese jezuïeten die in het 17de eeuwse Japan op zoek gaan naar hun mentor Cristóvão Ferreira (Liam Neeson), die naar verluid onder druk van de lokale overheid het christendom heeft verzaakt. De twee jonge snaken zien het als hun morele plicht om hun mentor terug te halen, al zijn hun slaag- en overlevingskansen miniem en betekent het de ultieme beproeving voor hun geloof.

Psychologische queeste
Wat we krijgen is een spirituele queeste door zowel het antieke Japan als onze diepste emoties. Ook een ongelovige met een greintje empathie blijft niet onberoerd bij de psychologische vraagstukken die de film ons voorlegt. We klokken af op een stevige 180 minuten, dus er is helaas wel een zeer reeël gevaar van langdradigheid. Met de verveling om de hoek heeft het verhaal misschien net iets te weinig om het lijf dan ons lief is. Alhoewel Silence ons cinematografie brengt van de bovenste plank lijkt het er meer op dat het een persoonlijk project van de regisseur is, dan een echte crowd pleaser. Iets minder zuinigheid aan de montagetafel had de toegankelijkheid aanzienlijk kunnen opkrikken.

Silence speelt nog tot 28 maart in Budascoop Kortrijk.

Arne Vanhoutteghem

Plaats een reactie