Westtalent nadert ontknoping

15/11/2017

Celestial Wolves, Divided, Eraserhead, JFK, Josefien Deloof, Sunflower, The Waltz en Vito mogen zich op zaterdag 18 november voor de laatste keer bewijzen in De Kreun. De winnaar krijgt onder andere een cheque van 1.500 euro, een radio-uitzending en een concerttournee. Bereid je voor met de radiospecial en de voorbeschouwing van de jury.

Celestial Wolves

Het verschil maken met postrock: anno 2017 is het weinig bands gegeven. Celestial Wolves slaagde er desondanks in om op een epische manier een snaar te raken. De groep bracht twee uitgesponnen nummers waaruit heel veel bezieling sprak. Het spelpeil van Celestial Wolves lag hoog en de gelaagde geluidsmuur getuigde van veel intensiteit. Altijd mooi meegenomen als een band goede studio-opnames ook weet te vertalen naar een overtuigend live verhaal. Celestial deed het met verve en mits nog iets meer mysterie wordt de performance wellicht nog completer in de finale.

Divided

Lekker luid! Aan songstructuren hebben de jongelingen van Divided voorlopig nog lak. De finaleplaats hebben ze volledig te danken aan hun enthousiasme en de drive om uit te pakken met super energieke muziek die sporadisch kopte in de richting van Wolfmother, Pennywise of Rage Against The Machine. De muziek waaiert nog alle kanten uit en echte songs hoorde de jury nog niet. Divided verliest zichzelf voorlopig nog wat wat in de hoge amusementswaarde die ze uitstralen. Maar de juiste attitude is er alvast en de groep leek goed voorbereid om live potten te breken met een stevige set. Het mag duidelijk zijn dat er rek zit op Divided. De groep doet nu al iets bewegen, heeft een tof voorkomen en weet soms te verassen met onverwachte accenten die je niet verwacht in het genre. Benieuwd welk konijn de groep nog uit zijn hoed tovert in de finale.

 

Eraserhead

Het rariteitenkabinet kwam, zag en schoot op een haar na in eigen voet. Humor muss sein maar als een over-the-top-gimmick-aanpak de bovenhand begint te krijgen op een afgewerkt muzikaal geheel (waarin psychedelica, noise en garagepunk de dienst uitmaken) dreigen ook perfecte antihelden de rol te lossen. Ook al is de groep er op vooruit gegaan sinds de vorige deelname aan Westtalent. Een houdini-truc met een tamboerijn in een mand die als opstapje fungeert voor de zanger: niet meteen een meesterlijke vondst. Een drummer die arty-farty geroep inschakelt: geen uitschieter in de rubriek ‘goede ideeën’. Meer focus op de songs is welkom. Intrinsiek schuilt er immers een echte groep in Eraserhead. Als de boys besluiten een tandje bij te steken en de essentie niet uit het oog verliezen is Eraserhead een band die wel eens zou kunnen verrassen in de finale. Echt willen knallen is naast een technische kwestie vooral een state of mind. Aan Eraserhead om de aanwezige geestdrift en de knallende gitaarriffs op 18 november te versmelten tot een cool optreden dat meer is dan een bevreemdende mop.

JFK

Omdat hij iets te vertellen heeft, is rapper/producer James Francis King een performer die met recht en het reden op een podium staat. Nu alleen nog een kwestie van z’n statische dj (een man die zijn armen beter niet kruist) meer zichtbare betrokkenheid bij het geheel bij te brengen. JFK heeft veel te bieden: een actuele sound die wat aan Frank Ocean doet denken, een goede subtiele flow en veel gevoel voor timing in de manier waarop hij zijn teksten brengt. Uit zijn afsluitende nummer sprak veel emotie. En dat werkte. Het podium mag hij nog iets meer inpalmen om ten volle te communiceren met het publiek. JFK heeft namelijk twee troeven waar hij ten allen tijde mee mag uitpakken: presence en een gepolijst geluid dat appelleert aan een jong publiek.

 

Josefien Deloof

Hoewel haar muziek nog een pril karakter heeft en haar pianospel bijgetimmerd mag worden (de jury ziet haar eerlijk gezegd liever gitaar spelen) heeft Josefien Deloof heel veel in haar mars. Aan talent geen gebrek. De nu nog voor de hand liggende referenties (Selah Sue, Soko, Lara Chedraoui) schudt ze wellicht nog van haar af. ’t Zou een goede zaak zijn want Josefien heeft de capaciteiten om alleen op zee te gaan. Ze straalt zelfvertrouwen uit en haar hese stem heeft een emotionele impact Josefien speelt muziek omdat het kan en moet. Geen sprake van vrijblijvendheid. Ze speelt geen rol. De expressie komt uit haar lijf. Een zachte oerschreeuw als het ware. De jury houdt dan ook een warm pleidooi voor ‘meer Josefien, minder invloeden’. Starten met de maximum toegestane tijd tijdens de finale in de gaten te houden is al een eerste stap in de goede richting.

 

Sunflower

Minder hoekig dan Joy Division, harder dan Cigarettes After Sex en balancerend tussen DIIV en The Sound. Sunflower (goede groepsnaam) zette een geluid neer naar dat hedendaags hip klonk, lonkte naar het donkerste van de jaren tachtig en enkele nineties invloeden herbergde (de vroege psychedelische periode van The Verve). Een blootvoetse zanger (denk qua looks aan een jonge versie van Stef Kamil Carlens) leidde de dans dankzij een to the point spelende band die de man – mede door opstelling van de groep – vrij spel gaf voor zijn geloofwaardige overgave en rauwe uithalen. Het optreden van Sunflower was een performance die om meer vroeg dankzij een aangename feel, coole hooks en veel dynamiek. Twee songs als zachtere aanloop en daarna ging het helemaal crescendo richting een bezwerende finale. Nog iets minder basnoten plukken en de trip is geheel meeslepend.

The Waltz

The Waltz schoot briljant uit de startblokken met een knaller van een song om vervolgens de lat iets minder hoog te leggen voor zichzelf. Een overbodige intro (song 3) of een te propvol geluid: soms ontbrak het de band aan spankracht om de goede performance te verheffen naar een nog hoger plan. Dynamisch doseren (niet iedereen hoeft constant te spelen) en wat meer ruimte laten, kan helpen om de songs te voorzien van meer reliëf. Grooven bleef het gezelschap sowieso wel doen, met bijzondere dank aan de ritmesectie. Prima lead vocals ook, trouwens. Als de groep genoeg oog heeft voor wat overbodig is, dan kan The Waltz wel eens extra vlammen in de finale.

 

Vito

Singer-songwriter Vito & zijn nog niet geheel gerodeerde band (dat komt nog, kilometers op de teller helpen altijd) overtuigden misschien nog niet over de ganse lijn maar wonnen niettemin op één been de preselectie in Leffinge. Twee in Costa Rica geschreven songs (met enige verwantschap aan Kurt Vile, een goede zaak) zorgden voor de hoogtepunten van de avond. Een goede vibe, veel dynamiek en overtuigende leadzang: Vito heeft er kaas van gegeten. Nu nog het hoge niveau van zijn twee beste nummers doortrekken in de rest van de set en Vito zal nog meer tot de verbeelding spreken. Het charisma, de broeierigheid en de zanglijnen zijn er alvast.

Pictures by Serge Bonehill

Thomas Herrero

Plaats een reactie