Alcatraz Hardrock & Metal Festival 2021: door de ogen van een inmate

26/08/2021

Enkele weken geleden was Kortrijk opnieuw het Walhalla voor metalheads uit binnen- en buitenland. In totaal zakten 30 000 festivalgangers af naar Kortrijk om te genieten van 70 optredens verdeeld over drie podia.

Eens de festivalgangers hun COVID-certificaat hebben voorgelegd of een PCR test hebben ondergaan, betraden ze als het ware een wereld waar er van Corona-maatregelen (bijna) geen spoor was. Tekenen van ontwenning waren er niet, want er werd vrijwel meteen gecrowdsurft en het ontbrak ook niet aan moshpits & walls of death.

Vrijdag

 

Vrijdag begon de dag aan Xpo. Als je je test donderdag al deed, was dit enkel een formaliteit. Je moest er (al dan niet via de Covid Safe app) je Covid Safe certificaat voorleggen. Deze check moest je dagelijks doen, want zonder Covid Safe bandje mocht je het terrein niet op. Daarna kon je een shuttle bus nemen naar het terrein waar je je waande in een Corona-vrije wereld.

Van afstand bewaren was er geen sprake en 99 % van de bezoekers ontdeed zich enkele dagen van hun mondmaskers. Dit was het begin van een weekend waar iedereen nood aan had na meer dan een jaar vol social distancing, thuiswerken en het gemis van culturele evenementen. Nadat de tent opgezet werd, trokken de kamperende festivalgangers naar het terrein, waar ze over het weekend heen konden genieten van 70 artiesten.

Het was Channel Zero die de spits mocht afbijten in de Prison Stage met hun new set. ‘s Avonds sloten ze dan weer de Swamp Stage af met hun old set. Bovendien vond er zelf een huwelijksaanzoek plaats tijdens dat optreden!

 

Een ander hoogtepunt was The Vintage Caravan. Deze IJslandse band speelt psychedelische (hard)rock met een vleugje old school (hard)rock. Er lijkt dan ook nog geen einde te komen aan hun groeicurve. De liefhebbers van het harde werk, moesten bij Mayhem zijn. Tijdens hun optreden baadde de Swamp Stage als het ware in de duisternis en het publiek zag dat het goed was.

De avond werd afgesloten door het Nederlandse Epica, dat tevens het publiek wist te bekoren. Ook die avond speelde At The Gates al leek Cyclone (die op hetzelfde moment speelde in La Morgue) het publiek meer te bekoren. Over Belgen gesproken, Cyclone was niet de enige Belgische band die speelde. Zo speelde Brutus een ijzersterke set in de swamp stage, nodigde King Hiss de gitarist uit van Fleddy Melculy op het podium en kon je genieten van old school heavy metal met Ostrogoth & Killer, twee groepen die hun hoogtepunt kenden in de 80s.

Zaterdag

 

Zaterdag geraakten we pas rond 14 u op het terrein. Daardoor hebben we onder andere het optreden van Psychonaut (jammer genoeg) aan ons moeten laten voorbij gaan. Dat had vooral te maken met de tweede test die vele festivalgangers moesten doen in het testcentrum dat opgezet werd op de parking van de Lange Munte. Het eerste optreden dat we konden meepikken was het punkfeestje van Funeral Dress! Zij zwaaiden ons uit op de tonen van “Party On”. Meteen daarna volgde Fleddy Melculy.

Eerlijk gezegd was ik nog kritisch rond Fleddy voor ik naar het optreden kwam kijken. Maar het moet gezegd worden: hun formule werkt! Ze speelden een goeie set, en de sfeer was uitbundig. Jammer genoeg was dat concert ook meteen het laatste concert voor een van de inmates. Tijdens het optreden brak (naar verluidt) iemand haar been, waardoor de band hun show even onderbrak tot het Rode Kruis haar veilig naar de EHBO-tent heeft kunnen brengen.

Na Fleddy heb ik enkele optredens overgeslagen, al zwierf ik rond de Swamp toen Bizkit Park optrad. Bizkit Park speelt nu-metal waardoor dit voor 80s & 90s kids vooral een trip down memory lane was. Zo passeerden Linkin Park, Papa Roach, Disturbed & Limp Bizkit de revue.  Na nog wat zwerven van podium naar podium, een bezoek aan de metal market en een zoektocht naar mijn kampgenoten ben ik naar, voor mij, het hoogtepunt van de dag gegaan: Heilung.

Alcatraz zelf beschreef het optreden als otherworldish, maar op sociale media werd het ontvangen met gemengde gevoelens. Ergens logisch, want Heilung is op eerste zicht iets wat je niet op een metal festival zou verwachten. Toch kan de band rekenen op een grote fanbase binnen de (folk) metal scene. Heilung is dan ook een totaalbeleving die je terugbrengt naar een periode rond de ijzertijd en het Vikingtijdperk. Hun teksten zijn dan ook gebaseerd op runen en artefacten die opgegraven zijn in Noord-Europa.

Zondag

 

Ook zondag waren we pas rond de namiddag op het terrein. We beslisten om eerst naar Growing Horns te gaan kijken in La Morgue, en dit bleek voor mij de verrassing van het festival te zijn. Het verwonderde me dan ook niet dat deze band als “Doom-Sludge sensatie” genoemd werden door onder andere Luminous Dash.

Na Growing Horns, en wat ronddwalen op het terrein, was het de beurt aan Jinjer. De band kan al op heel wat fans rekenen, en na het bekijken van het optreden weet je meteen waarom. Tatiana is een van de leading ladies binnen de extreme metal scene. Haar growls zijn moeilijk te onderscheiden van de growls van haar mannelijke collega’s. Dat was haar doel. Zo vertelde ze al eens dat ze oefende door te growlen in een kussen. Daarbij heeft ze ook krachtige clean vocals, en durven er wel eens invloeden van R&B, Soul, Funk, Jazz, Reggae, groove en Djent in de nummers te sluipen.

Na Jinjer kregen we een van leading ladies uit de 80s metal scene voorgeschoteld: Doro. In de jaren 80 zong ze in Warlock, en werd ze aanzien als dé metalbabe bij uitstek. Tijdens haar optreden, bracht ze dan ook enkele nummers uit haar Warlock-periode, maar ook eigen nummers zoals “All We Are”, “Für Immer” & “Raise Your Fist”. Ze is een graag geziene gast in festivals als Wacken Open Air, en dit bleek in Alcatraz niet anders, al is dit voor velen vooral uit nostalgie.

Nadat Doro de avond inzette, is het de beurt aan Stake. Voor hen was dit een thuismatch. De Wevelgemnaren hadden dan ook geen moeite om het publiek in te pakken. Na Stake gingen we terug naar de folk-sferen met Eluveitie. Deze Zwitserse band speelt namelijk Keltisch geïnspireerde folk death metal, en stond ook met stip aangeduid op mijn programmablad.

Na een reis door de tijd werden we meegenomen naar de emotionele rollercoaster van Amenra. Enkele maanden geleden bracht de band dan ook een volledig Nederlandstalig album uit. Na Amenra moesten we kiezen tussen Wiegedood (ook lid van Amenra’s Church of Ra) of Kreator. Wij hebben gekozen voor de Duitse Trashers Kreator. Enkele jaren geleden brachten ze nog een nieuw album uit, met nummers zoals “Satan is Real”, maar ze hadden ook tijd voor hun klassiekers, zoals Pleasure to Kill.

Heb je het festival gemist? Geen nood, de optredens werden gelivestreamd door de Frans-Duitse cultuurzender Arte en ook op de Facebook Watch-pagina van Alcatraz kan je enkele optredens (her)bekijken en de aftermovies bekijken.

Tristan Isaac

Plaats een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.