Alles beter dan een wedstrijd zonder publiek

08/04/2021

Al vijf maanden zijn er geen supporters welkom in de Belgische voetbalstadions. Wat is de belevenis nu van zo een wedstrijd? Wie is er wel nog welkom? Wij gingen een kijkje nemen tijdens de wedstrijd KV Kortrijk tegen Club Brugge en spraken met de mensen die wel nog welkom waren in het stadion.

Onderweg naar het Guldensporenstadion is er bijna geen verkeer en kom ik niemand tegen die uitgedost is in rood en wit. In normale omstandigheden is dit ondenkbaar. Iemand die niets van voetbal kent, zal nooit beseffen dat er een West-Vlaamse topwedstrijd op het programma staat. Bij vorige confrontaties tussen KV Kortrijk en Club Brugge was dit helemaal anders.

Een handvol supporters probeert aan de poorten van het Guldensporenstadion toch nog een glimp op te vangen van hun helden. Wat zouden ze graag hun ploeg naar de overwinning toeschreeuwen in de staantribune. Met een licht schuldgevoel tegenover hen ga ik mijn persticket afhalen en kan ik het stadion betreden.

“Voetbal draait om emotie en sfeer, juist deze twee elementen zijn nu veel moeilijker om weer te geven”

De persfotograaf

Een uur voor de wedstrijd is het stadion helemaal verlaten. Lege zitjes, een leeg cafetaria en een leeg veld. Enkel de stadionlichten en de opzwepende muziek geven het gevoel dat er een wedstrijd aan zit te komen. Ik zie één iemand op het veld ronddwalen, de clubfotograaf van KV Kortrijk. Hij vertelt mij dat zijn werk veel minder leuk is. Voetbal draait om emotie en sfeer, juist deze twee elementen zijn nu veel moeilijker om weer te geven.

In plaats van een tribune met duizenden fans die uit de bol gaan bij een doelpunt, kan hij nu enkel foto’s nemen van spelers die hun doelpunt vieren voor een lege tribune. De fotograaf vertelt dat hij zich nu vooral moet focussen op de spelers en de wedstrijd zelf, dat maakt het toch allemaal minder leuk. Hij mist het om foto’s te nemen in een kolkend Guldensporenstadion.

Met een knipoog geeft hij nog mee dat het wel fijn is om de wedstrijden nog van aan de zijlijn te beleven, in tegenstelling tot zijn vrienden die alles vanuit hun kot moeten volgen.

 

 

 

De journalist 

Onderweg naar de perstribune loop ik Nicolas De Brabander tegen het lijf, hij is de commentator van dienst voor Eleven Sports. Hij werkt al bijna het volledige seizoen in de lege stadions en vertelt mij dat het zowel voor- als nadelen heeft. De voordelen zijn dat een journalist of commentator veel kan bijleren omdat hij alles hoort.

Er is veel meer informatie omdat de communicatie tussen spelers en trainers gewoon hoorbaar is. Bijvoorbeeld als een ploeg achter staat is het duidelijk wie het voortouw neemt, dat is informatie die heel nuttig kan zijn. Een ander voordeel is dat het makkelijker werken is. Geen file naar het stadion en overal zonder problemen geraken zijn daar enkele voorbeelden van.

Nicolas vertelt dat hij dit met plezier weer zou willen inruilen voor de sfeer en de adrenaline die een vol stadion met zich mee brengt. Al deze voordelen wegen ook niet op tegen de nadelen. Als commentator moet hij de match becommentariëren in een leegte. Hoewel er meestal een opgenomen klankspoor voorzien wordt, blijft het verre van aangenaam. Meegaan op de golf van het stadion kan niet meer en de wedstrijden op zich lijden er ook onder.

Er zijn volgens Nicolas veel minder spectaculaire wedstrijden. Natuurlijk vindt hij het nog steeds fantastisch om zijn droomjob uit te voeren. Hij hoopt om snel weer kippenvel te kunnen krijgen van de indrukwekkende gezangen die supporters met zich meebrengen en denkt ook dat ze opnieuw toegelaten zullen worden in de Play-offs.

 

 

De content creator

Net als de opwarming begint zie ik Ruben Van Bockstael passeren. Hij is Creative Video Editor-in-chief bij Club Brugge KV en wordt geroemd voor zijn unieke video’s achter de schermen bij de landskampioen. Ook voor hem is het een uitdaging om video’s te maken in lege stadions. Heel veel van de energie die in zijn video’s zit, komt normaal vanuit de tribunes.

In het begin was het een soort spookgevoel voor hem, nu is hij het jammer genoeg al gewend. Zijn filmpjes zijn ook belangrijker dan ooit, want door die video’s kan hij de fans toch het gevoel geven dat ze er op een bepaalde manier bij zijn. Ruben slaagt er in om dicht bij de spelers te staan, wat de supporters een heel realistisch beeld geeft.

Als content creator moet hij zich heruitvinden omdat alle wedstrijden zich achter gesloten deuren afspelen, maar dat lukt wonderwel. Het aspect fanbeleving mist hij naar eigen zeggen enorm, maar aan de reacties op sociale media te zien levert Ruben uitstekend werk. Hij verwacht dat het imponerend zal zijn om weer te kunnen filmen in volle stadions.

Dat andere clubs deze soort filmpjes ook proberen te maken begrijpt de persverantwoordelijke van Club Brugge, Kirsten Willem, volledig. Ook voor de andere ploegen is het de enige manier om de fans er nauw bij te betrekken. Volgens Kirsten is het nu weer aan het Club Media House om nieuwe zaken te vinden en zo de beste van België te blijven.

De wedstrijd zelf

Na de gezellige gesprekken met de medewerkers van Club Brugge neem ik mijn plaats in op de perstribune. Alle journalisten zitten op voldoende afstand van elkaar en kunnen de wedstrijd coronaproof volgen. Wanneer het fluitsignaal van scheidsrechter Jasper Vergoote weerklinkt, stopt de muziek en valt er een akelige stilte over het stadion. Het enige wat nog te horen is, zijn balcontacten en de communicatie tussen spelers. Voor alle voetballiefhebbers voelt een wedstrijd achter gesloten deuren aan als een oefenwedstrijd. Het is inderdaad uniek om te horen wat spelers onderling tegen elkaar zeggen, maar iedereen zou dit met plezier inleveren voor het geluid van uitbundige supporters.

Er gebeurt aardig wat in de wedstrijd: een afgekeurd doelpunt door de VAR, een prachtige goal van Sobol en een dubieuze penalty. Door die onterechte penalty pakt Club Brugge de overwinning. De eindstand is 1-2 na goals van Gano, Sobol en Vanaken. Met supporters was dit misschien een volledig ander verhaal. De scheidsrechters zouden kop van jut geweest zijn en zouden uitgefloten worden. Onbewust speelt dat zeker mee in de hoofden van de refs. Nu blijft het akelig stil als Club Brugge een onterechte penalty wordt toegewezen. Opnieuw wordt het duidelijk hoe vreemd voetbal is zonder fans.

50 supporters

Soms zijn er wel opflakkeringen van geluiden in het stadion. Er zijn namelijk een 50-tal toeschouwers uitgenodigd. De ProLeague doet een actie voor Wereld Autisme Dag, hierdoor kunnen een bepaald aantal kinderen met autisme genieten van live voetbal. In volle stadions is dit vaak bijzonder lastig voor hen omdat er dan te veel prikkels zijn. Bij een doelpunt laten ze van zich horen, maar dat 90 minuten aan een stuk volhouden is onmogelijk. Velen van hen hebben nog nooit in een stadion gezeten en genieten er echt van.

Licht ging snel uit

Na 90 minuten strijd aan beide kanten komt er een einde aan de wedstrijd. Luka Elsner, coach van KVK, gaat meteen verhaal halen bij de ref en loopt woedend naar binnen. Ik vraag mij af hoe de supporters gereageerd zouden hebben na de vreemde beslissingen van de scheidsrechter. Het gemis van supporters wordt opnieuw pijnlijk duidelijk. Na het laatste fluitsignaal gaan de spelers naar binnen en begeven de journalisten zich naar de persconferentie.

In een mum van tijd ziet het Guldensporenstadion er weer helemaal verlaten uit. Een klein halfuurtje na de wedstrijd worden de gigantische lichten al gedoofd. Het sein voor mij om naar huis te gaan. Het is een bizarre ervaring, maar toch o zo leuk om nog eens live voetbal te zien. Laten we ons met zijn allen goed aan de regels houden en hopen dat de vaccins er snel zijn. Dan kunnen we het voetbal weer beleven zoals het hoort, want zonder supporters is er niet veel aan.

Thomas Soen

Plaats een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.