Nicolas Vlaeminck (25): “Ik voelde me mentaal geïsoleerd”

10/10/2019

Volgens een recent onderzoek van de KU Leuven kampen steeds meer Vlaamse jongeren met psychische problemen. Ook muzikant Nicolas Vlaeminck (25) uit Zwevezele worstelde tijdens zijn studentenperiode met duistere gedachten. Hij legt de schuld van veel psychische problemen bij de prestatiedruk in onze maatschappij en de zogezegd perfecte plaatjes op sociale media.

Verbaast het je dat zoveel Vlaamse jongeren te kampen hebben met psychische problemen?

“Nee, langs geen kanten. De prestatiedruk ligt zo hoog tegenwoordig, alles moet passen binnen het perfecte plaatje met strenge criteria. Op Facebook en Instagram moet je tonen dat je een perfect leven leidt. Mensen worden daar zot van. Vroeger stond ik daardoor alleszins zelf continu onder druk. Vooral thuis dan, op school ervaarde ik dat gevoel niet echt. Er heerst een soort van competitieve sfeer. Dat is echt niet gezond en je voelt je er ongelooflijk eenzaam door. Hoe kan je nog voeling hebben met de realiteit als je altijd beter moet zijn dan de ander?”

Met welke problemen heb jij te maken gehad

“Ik piekerde veel en nu nog steeds eigenlijk. Altijd over stomme dingen: “ik ben niet slim want ik heb geen diploma”, “ik ben te klein om aantrekkelijk te zijn” … “ik ben niet goed genoeg” was zowat de rode draad van dat gepieker. Het knaagt, je kan niet slapen, en dan begin je te drinken. Dat gevoel komt met vlagen. Bovendien was ik heel eenzaam omdat ik met niemand een band had. Ik moest mijn verstand telkens op nul zetten om te gaan werken, met tegenzin. Zo heb ik twee jaar bij bpost gespendeerd om geld te verdienen zodat ik muziekinstrumenten kon kopen.”

Welke gevolgen had dat gepieker? 

“Op psychisch vlak voelde ik me nooit op mijn gemak, ik voelde me nergens thuis en een connectie met mijn collega’s zat er ook niet echt in. Ik was er simpelweg niet in geïnteresseerd. Ik voelde me mentaal geïsoleerd.”

Daarna ben je opnieuw naar school gegaan. Welke invloed heeft dat gehad?

“Naar school gaan heeft mij geholpen, ik kon alles weer even op rij zetten. Niet per se om te studeren, dat beviel me niet. Het is dus vooral goed geweest voor mij omdat ik tijd had voor mezelf, en even kon nadenken. Ik stelde mezelf vooral de vraag wat ik kon doen met mijn leven. Tijdens het laatste jaar dat ik probeerde om naar school te gaan, solliciteerde ik continu. En nu heb ik een job waarbij ik me goed voel.”

Ben je op school dan mensen tegengekomen bij wie je die emoties kwijt kon? 

“Ja, want het waren mensen van mijn leeftijd. Dat was het beste wat me kon overkomen, ik moest gewoon opnieuw tussen mensen zijn waarmee ik me kon identificeren. Was ik mijn job bij bpost blijven doen, dan was het waarschijnlijk fout afgelopen.”

Kreeg je thuis voldoende steun? 

“Van mijn moeder wel, van mijn vader niet. Hij is zo’n vader die tegen zijn zoon zegt dat hij zich moet vermannen, iets wat misschien herkenbaar is voor veel mensen. Daarom ben ik zo tevreden dat de media nu aandacht besteden aan mensen met psychische problemen. Als je weet dat er verschrikkelijk veel mensen zijn die het moeilijk hebben, is het fantastisch dat de media dat brengen. Ik hoop dat er ooit een dag komt waarop mensen gemeend tegen elkaar kunnen zeggen: “Je ziet er niet zo goed uit vandaag, alles oké met jou?””

Wat was jouw antwoord als iemand vroeg hoe het met je ging? 

“Ik verklapte eigenlijk niks. Heel soms vraagt een persoon zich dat echt af, maar vaak is het simpelweg een soort van begroeting. Het gangbare antwoord is dan: “Goed, en met jou?” Je hoort niemand “Slecht, en met jou?” zeggen, hé.”

Je bent muzikant. Is muziek een manier om je gevoelens kwijt te kunnen?

“Enorm. Het afgelopen jaar heb ik heel veel nummers opgenomen, het is de beste therapie. Wat prutsen, sleuren aan de muziek, en uiteindelijk een mooi resultaat bekomen geeft me een goed gevoel. Maar het probleem zal nooit volledig verdwijnen. Bij wie wel? Iedereen heeft er ooit wel eens last van, denk ik.”

Hoelang heb je je niet goed gevoeld? 

“Een jaar of vier, en nu nog af en toe. Gelukkig is het nu niet meer zo prominent aanwezig. Het gevoel zal altijd blijven hangen, maar zo erg vind ik dat niet. Het motiveert me om nieuwe muziek te maken, dus ik maak er nu eigenlijk handig gebruik van. Nu wil ik gewoon heel veel met muziek bezig zijn.”

Heb je lessen getrokken uit je moeilijke periode? 

“Ik heb ingezien dat ik ongelooflijk zelfdestructief kan zijn. Als ik het gevoel heb dat het me niet lukt om te voldoen aan verwachtingen van anderen, denk ik al snel “let’s all go to hell together”. Ik heb daarmee leren omgaan door te werken en door muziek te maken, tot grote ergernis van iedereen die met mij samenwoont. Ik vind het interessant om te blijven bijleren bij alles wat ik doe. Zelfontplooiing noemen ze dat, en ik vind het een fantastisch ding. Aan alle mensen die mijn probleem ook ervaren, kan ik zeggen dat ze zeker hun geluk in andere zaken kunnen vinden. Het is helemaal niet zo belangrijk om perfect te zijn, want daar ligt net het ongeluk. Iedereen mag wat egoïstischer zijn, je moet niet altijd rekening houden met een ander.”

Welke goeie raad heb je nog voor jongeren die kampen met psychische problemen? 

“Ga naar je huisdokter, dat zijn professionals. Zij kunnen je sowieso helpen. Ikzelf ben bij een psycholoog beland via mijn huisdokter. Daar heb ik veel hulp aan gehad. Voor mij zijn goeie romans of zelfstudieboeken ook erg behulpzaam. Ik lees nu ‘De schaduw van de wind’ van Carlos Ruiz Zafón en ik geniet ervan.”

Wie vragen heeft over psychische problemen, kan terecht op de website van het jongeren- en adviescentrum WATWAT.

LEES OOK

Felix Herregodts

Plaats een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.