Park Jazz 2014 – dag 1

05/11/2014

Ondanks wat de naam 'Park Jazz' doet vermoeden, gaat het festival omwille van praktische redenen niet meer in een park door. Op het eerste gevoel echt jammer, tot je even later door hebt hoe de geluidskwaliteit hierdoor veel beter is. Zalen als die van Track en de Kortrijkse Schouwburg zijn niet van de minste en tillen de kracht van de muziek nog net een trapje hoger.

Het programma op vrijdagavond 24 oktober 10 2014 bracht ons als opener:

Dans Dans

Aanvankelijk surfend op een groove die me deed denken aan het prachtige ‘Mambo Sinuendo’ album van Ry Cooder en Manuel Galban, daarna cruisden we verder door de songlist van Dans Dans. Echt waar, ik had vaak zin in een 1000 km lange rit met deze band door de speakers.

De bandleden waren goed op elkaar ingespeeld en produceerden een mooie mix van jazz, The Shadows, wisselwerkingen tussen samples en gitaargetrek die een zekere Jimi Hendrix Experiences ‘thrid Stone from the sun’- sfeer opwekten. Dat de jongens van Dans Dans niet enkel uit het sit back and relax-vaatje weten te tappen, bewezen ze door de muzikale kaart regelmatig te doorspekken met wildere drums en wat van het hardere gitaarwerk. En dat zonder de samenhang in het repertoire te verliezen. Verschillende moods maar allemaal binnen dezelfde galaxy.

Fijne entree, ParkJazz laat de rest maar komen!

Frank Deruytter Quartet

Waw, alweer iets waar Kortrijk best fier op mag zijn. Het Frank Deruytter Quartet getuigde van echte wereldklasse. Dit was een quartet waarvan elke muzikant schitterde als een onmisbare hoeksteen van een muzikaal fort. Zonder dit nadien nog eens bevestigd te zien in andere bronnen, overtuigden Bart Denolf (contrabas), Bruno Castelluci (drums), Frank Deruytter (sax) feat. Eric Legnini (piano) me ervan topmuzikanten te zijn.

Jammer dat er geen bisnummer kwam. Volgens master of ceremony Jean (Blaute, nvdr.) hoef soms je niet na het laatste nummer terug het podium op.  Door zijn te vroege aanwezigheid, verstikte hij voor zowel publiek als band de kans om te bissen. Ik was te laat om na het optreden hun tweede album (dat ze net voorgesteld hadden op ParkJazz) te kopen. Maar ik ga ernaar op zoek als Indiana Jones naar de Heilige Graal. Hier nog langer over uitweiden zou teveel van het goede zijn. Maar beste lezer, zoek hen op en oordeel zelf, aanhouden die handel!

Black Flower

De afsluiter van de dag was Black Flower. Zoals de beschrijving op de flyer aangaf, is dit een jonge band. Muzikaal erg sterk maar ze oogden het minst ontspannen op het podium. Jon Birdsong, cornetspeler en multi-instrumentalist, kreeg duidelijk de leiding toegespeeld en nam deze ook goed en tegelijk subtiel in handen. De jongens van Black Flower toonden zich als overtuigde ethiojazz- spelers maar hielden zich niet rigide vast aan een afgelijnde interpretatie van het genre.

De muzikale wolk werd aangedikt met reggae en funky ingrediënten. Naarmate de set vorderde, raakten de muzikanten ook meer bedwelmd door hun eigen deuntjes en ze ontspanden zichtbaar. Ik wil ze zeker nog eens terug zien maar dan in een park, ik kan namelijk niet dansen in een stoel.

Bij de rustige stukken ontspande ik en zag mezelf geconfronteerd met de nadelen van muziekzalen voor een dergelijk festival. Het einde van een werkweek gecombineerd met comfortabele fauteuils, gedimde lichten en een net iets te hoge temperatuur deden me de laatste minuten van het concert achter gesloten oogleden akte nemen van de optredens.

Maar blij dat ik er was. Leuke avond!
Nog een drankje en even de jamsessie aanschouwen, recenseren doe je tot op het einde, en dan op een redelijk uur het nest in.

Dacht ik. En dat was misschien ook gelukt mochten die jammers niet van die heerlijk kwalitatieve jazz gebracht hebben. Een studio- opname had er niets aan. Op tijd naar huis gaan was gewoon onmogelijk!

 

Wannes Ureel

Plaats een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.