RECENSIE: ‘Axel gaat binnen’ confronteert en emotioneert

05/10/2021

De vrees voor een afknapper in het nieuwste en tweede seizoen van ‘Axel gaat binnen’ kan na de tweede aflevering weer (voor even) gaan liggen, al blijft de eenzijdigheid van het concept iets om over te waken. Axel Daeseleire zocht zijn limieten op en tastte zijn grenzen af, en hij bereikte die ook. ★★★☆☆

Vijf dagen lang verbleef presentator Axel Daeseleire in de Limburgse psychiatrische instelling Asster, de grootste psychiatrische instelling van Vlaanderen. ‘Ik heb het gevoel dat ik me moet gaan verontschuldigen’, zei Axel Daeseleire aangedaan na het gesprek met de 41-jarige Maureen, die in het centrum voor psychiatrische zorg woont. Niet enkel voor Axel was het een aangrijpend moment, ook in de Vlaamse huiskamer werd het even emotioneel.

Axel gaat binnen tekende zo voor een van zijn strafste tv-momenten in acht afleveringen. maar het is opletten geblazen, want eenzijdigheid zit soms in een duister hoekje. Het concept is in seizoen twee immers niet zoveel veranderd: binnengaan waar het publiek niet komt en buitenkomen met straffe verhalen.

De spontaniteit van het programma zorgt voor een aangename tv-avond. De kijker kent intussen duidelijk het concept, maar vervelen zal het niet snel doen. Daarvoor zorgden dit keer niet enkel de bewoners, want ook Axel stelde zich bijzonder kwetsbaar op. Tijdens een sessie ergotherapie kreeg hij het even moeilijk toen de presentator door middel van een geboetseerd kleiwerkje zijn emoties moesten beschrijven.

Even later raakte de ergotherapeut een gevoelige snaar. Op de vraag hoe hij het knutselen van zijn kleiwerkje beleefde, liet Axel zijn tranen de vrije loop: ‘Het maken zelf vond ik na verloop wel fijn. maar je moet bewust naar de kern van die emoties, en ik ga er dan ook naartoe’.

Ontroerende televisie die de Vlaamse kijker emotioneert en aangrijpt, het komt wel vaker voor. Een overaanbod van hetzelfde is nefast en zal niet blijven aanslaan, vandaar dat het programma in een eventueel volgend seizoen wel eens van koers mag veranderen. Axel gaat binnen gaat echter wel een stap verder door op plaatsen te komen waar weinigen komen. Vlaanderen krijgt zo pakkende getuigenissen te horen, waar het niet altijd klaar voor is. Hoeveel Vlamingen weten immers hoe het er aan toe gaat in een psychiatrisch centrum of forensisch instituut? Of hoeveel Vlamingen zouden er een gesprek durven aangaan met een bewoner van Asster? Axel gaat binnen confronteert ons op de goede manier, een manier die Vlaanderen anders doet denken over gevoelige thema’s.

Brian Dewulf

Plaats een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.