Recensie – Tenet: niet zomaar de zoveelste actiefilm

07/09/2020

De laatste prent van Christopher Nolan werd vol spanning opgewacht door het grote publiek. Kranten vroegen zich zonder verpinken af of deze film de cinema zou moeten en/of kunnen redden. Dat zijn grote woorden, dus de verwachtingen lagen hoog. Als je op zoek bent naar een lekkere vrijdagse actiefilm waar je even kunt indommelen zonder iets te hebben gemist: kies een andere film. Zonder al te veel te willen verklappen, speelt het verhaal serieus met de tijdslijn. Gebeurtenissen vinden plaats tegelijkertijd vooruit- en teruggespoeld, vandaar de palindroomtitel Tenet.

Het is dus een ingewikkelde film, maar is het ook een goede film? Ja. Liefhebbers van sciencefiction en zij die Inception – intussen 10 jaar oud – konden pruimen, zullen duimen en vingers aflikken bij deze film. Het woord Tenet betekent zoveel als ‘principe’ of ‘grondbeginsel’ en dat is naast het palindroom de leidraad doorheen de hele film. In de toekomst zijn wetenschappers erin geslaagd om de structuur van eender wat om te keren waardoor het terugkeert in de tijd. Het idee is best pittig en eigenlijk is het moeilijkste je eigen lineaire visie over tijd aan de kant te schuiven.

Het hoofdpersonage wordt vertolkt door John David Washington. Die ken je misschien nog als het hoofdpersonage uit Spike Lee’s BlacKKKlansman. Samen met Robert Pattinson, die intussen helemaal uit zijn vampierenkostuum gegroeid is, ontwikkelt zich een ietwat vervreemdende vriendschap tussen de twee. De leuze ‘ignorance is our powerheeft daar dan ook alles mee te maken, want wat je niet weet, daar kun je ook niet op anticiperen in de toekomst (en zelfs dat is relatief zo blijkt). Kenneth Brannagh, in 1990 gelauwerd voor zijn hoofd- en regisseursrol in Hamlet, neemt de taak van booswicht op zich. De Noord-Ier speelt een Russische megalomaan die koste wat het kost de technologie in handen wil krijgen.

Niet alles in de film wordt uitgelegd en dat vind ik nu eens goed. Films waarin de rode loper compleet voor je worden uitgerold dagen de kijker vaak niet voldoende uit. Dat is in deze prent allerminst het geval. Dit is echt zo’n film waarbij je na tien minuten bij jezelf denkt: ik ga die film nog eens moeten bekijken tegen dat ik het heel fits heb zeker? De film duurt tweeënhalf uur en wordt eigenlijk maar op één moment een beetje saai. Voor mij was dat na een uur, toen de theorie achter de technologie (ik hou het bewust vaag om spoilers te vermijden) in een ambulance nog maar eens verdiept werd. Soms kwam de informatie iets te veel. Je zou bijna willen terugspoelen en nota’s nemen.

Dat is misschien iets te mysterieus voor mij, maar hoe meer de film vordert en je je laat meeslepen in de pompende-adrenaline-cinematografie, hoe meer je wordt meegezogen in het verhaal en dat vage concept zichzelf wel wat uitwijst. Deze thriller ontspint bovendien ook de fragiele relatie tussen het personage van Brannagh en zijn vrouw. Het koppel leeft al jaren vervreemd van elkaar en het enige dat hen nog min of meer samenhoudt, is hun zoontje. Het manipulatieve kat-en-muisspel tussen de twee wordt met momenten adembenemend, ideaal voor een thriller. De vrouw (Elizabeth Debicki), die eerder al een rol opnam in The Great Gatsby en Guardians of the Galaxy, speelt ongewild een enorme rol in het verhaal dat allemaal rond een centraal gegeven draait: vrije wil.

Benieuwd? Het is een rare film, maar achteraf dacht ik er nog lang over na, en voor mij is dat een reden om te gaan. Geniet van de prachtige cinematografie, de bloedstollende actie en de totale vervreemding vanuit je cinemastoeltje. De echte fijnproevers zal de muziek ook niet ontgaan. O ja, en als je ’t vraagt in de Budascoop, krijg je een glas bij je Omer. Waar wacht je nog op?

Lees ook:

Bernd Viaene

Plaats een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.