Op zich heb ik zelf niet zo veel met Jazz, maar mijn grootvader was er gek op en ik vind het wel een leuke vibe hebben. Dus trok ik afgelopen zondag naar VC Mozaïek, waar er het maandelijkse optreden van de Superior Jazz Club op het programma stond.
Roots van jazz
Maar liefst drie uur aan een stuk traditionele jazz enkel onderbroken door korte pauzes. Dat leek me een opgave, maar het viel goed mee.
Voor de niet-kenners, waar ik mezelf ook toe reken: traditionele jazz (1910-1940) kenmerkt zich door akoestische instrumenten, een levendig tempo en collectieve improvisatie. Het tegenovergestelde van moderne jazz (vanaf 1940), die ook elektronische instrumenten kan bevatten, een rustiger tempo heeft, moderne invloeden opneemt en meer ruimte laat voor solisten.
Fabriek vol klanken
Traditioneel dus, maar dat straalde de locatie niet uit. Geen typische jazzclub waar een donkere en intieme sfeer hangt, daarvoor is de gerenoveerde voormalige textielfabriek te groot.
Maar daar trokken de acht muzikanten van de al 45 jaar geleden opgerichte band zich weinig van aan. Zij creëerden met hun ervaring de jazzsfeer dan maar zelf. Al achttien jaar lang bezetten ze negen maanden per jaar deze zaal. Vroeger deden ze tot honderd optredens per jaar, tegenwoordig beperkt zich dat - mede door de leeftijd van de leden - tot zo’n 25 keer per jaar.
De leeftijd is volgens orkestleider Dan Vercruysse ook de reden waarom hij verwacht dat er binnen enkele jaren een einde zal komen aan hun verhaal. Opvolging is er namelijk amper, de jeugd kiest voor moderne jazz. Maar de afwezigen hadden ongelijk.
Levende legende op podium
Onder leiding van Vercruysse speelden de leden zich de ziel uit het lijf op de piano, contrabas, drums, trombone, trompet, klarinet en banjo. Met voor één keer een saxofoon erbij, om het gastoptreden van Camiel Van Breedam mogelijk te maken.
De kunstenaar die ondanks of net dankzij het feit dat hij dit jaar negentig wordt, een jazzvirtuoos op de trombone is. Van Breedam is een grote naam die indertijd de New Orleansjazz letterlijk naar Zuid-West-Vlaanderen bracht door Amerikaanse jazzfenomenen de oversteek te laten maken. Hij was perfect gecast om samen met de Superior Jazz Club een warme vibe door de zaal te lanceren. Het vakmanschap van een band die al zolang samen speelt viel niet te ontkennen. Op het gevoel, meer geïmproviseerd dan gepland.
Zaal die meeleeft
En ja, het merendeel van het publiek was van de derde leeftijd. Maar neen, dat stoorde niet. Het applaus was gemeend, de dansende koppels vooraan waren passend en de New Orleansparade op het einde, waarbij heel wat van het publiek met een parasol door de zaal liep, was charmerend.
De oproep om in het rood te komen, de geliefde kleur van Camiel Van Breedam, was trouwens niet in dovemansoren gevallen, wat de avond nog dat extraatje gaf.
Jazz op afstand, maar toch geraakt
Ga ik vanaf nu elke maand terugkeren naar VC Mozaïek? Neen, daarvoor is de afstand tussen mezelf en Jazz te groot. Maar een fan van het muziekgenre komt er absoluut aan zijn trekken. En ik heb er samen met mijn vader enorm van genoten.
Met dank aan de Superior Jazz Club waarvan de bandleden volledig opgaan in hun spel en het publiek met hun improvisaties laten wegdromen naar de gouden jaren ’20, de tijd van Louis Armstrong en co. Voor wie zich wil laten meevoeren naar de jazz van de jaren ’20: dit is een ervaring die blijft nazinderen.
