Internationale Vrouwendag ontstond uit protest. Begin twintigste eeuw kwamen vrouwen op straat voor stemrecht, betere arbeidsomstandigheden en gelijke behandeling. De rechten die veel vrouwen vandaag hebben: stemrecht, toegang tot onderwijs, bescherming op de werkvloer… zijn niet spontaan ontstaan. Ze zijn bevochten, vaak na jarenlange mobilisatie en verzet.
Vandaag is die strijd nog niet voorbij. In België verdienen vrouwen gemiddeld nog steeds minder dan mannen. Ze worden ondervertegenwoordigd in veel sectoren, waaronder topposities in politiek en het bedrijfsleven. Tegelijk krijgen vrouwen vaker te maken met grensoverschrijdend gedrag, online haat of geweld.
Dat zijn geen individuele pechgevallen. Het zijn patronen die diep in onze samenleving verankerd zitten.
Een dag zoals vandaag herinnert ons eraan dat rechten die vandaag vanzelfsprekend lijken, ooit radicaal waren. Generaties vrouwen hebben barrières doorbroken en ruimte gecreëerd voor de generaties na hen. Maar geschiedenis leert ons dat vooruitgang nooit gegarandeerd is.
Gelijkheid blijft fragiel. Rechten kunnen vooruitgaan, maar weer teruggedraaid worden. Wereldwijd zien we hoe discussies over reproductieve rechten, onderwijs en politieke vertegenwoordiging opnieuw onder druk staan. Gelijkheid is geen eindpunt dat we bereikt hebben, het is een proces dat voortdurend aandacht vraagt.
Toch blijft Vrouwendag hangen in symboliek. Complimenten en inspirerende quotes zijn goedbedoeld, maar veranderen weinig aan de realiteit. Vrouwendag gaat niet over bloemen. Het gaat over macht, kansen en rechtvaardigheid.
Echte gelijkheid vraagt meer dan symbolische steun. Het vraagt beleid dat zorgt voor gelijke lonen, bescherming tegen geweld en gelijke vertegenwoordiging overal.
8 maart is daarom een belangrijke dag. Een dag waarop ongelijkheden zichtbaar worden gemaakt en waarop we stilstaan bij de weg die al is afgelegd.
Maar de echte vraag is niet wat we op 8 maart zeggen.
De echte vraag is wat we doen op 9 maart.
